فوتبال

صدای بچه ها از کوچه شنیده می شد. حسن داد زد :"مهدی بیا! می خواهیم فوتبال بازی کنیم."مهدی به دنبال صدا از جا بلند شد و کلاهش را سر گذاشت؛ مادرش گفت:" بیخود کلاه سرت نذار". در را قفل کرد و ادامه داد:" مگه نگفتم نباید بری کوچه؟"

مهدی ملتمسانه گفت:" مامان .... چرا؟!"

چشمهایش برق زد و به طرف پله ها دوید، مادر فکرش را خواند و بلند خطاب به فرناز که طبقۀ بالا بود گفت:" اون در را قفل کن، نذار بره کوچه".

با این حرف  مهدی به سرعتش افزود. خواهرش بزرگتر بود و با وجود دویدن مهدی زودتر توانست کلید را از روی در بردارد و برگردد. مهدی به دنبالش دوید، می دانست که نمی تواند با او بجنگد. ولی باید تلاشش را می کرد.

خودش را به فرناز رساند، دستش را دور گردن او انداخت و با حالتی عصبی گفت:" کلید را بده!".

فرناز بدون حرفی، دستش را پس زد و راحت روی تخت نشست. مهدی آستین او را کشید و با چشم اطراف را کاوید. دست فرناز چیزی نبود. بیشتر عصبی شد. داد زد :" کجا گذاشتیش؟"

خواهر دیگرش فریده آن طرف تخت نشسته بود، و بی تفاوت به آنها، بافتنی می بافت. یک لحظه به فکر مهدی رسید:" شاید کلید پیش او باشد..." و به طرفش خجوم برد.

-         " می دونم تو جیبته!"

دستش را به طرف جیب فریده برد. فریده با حالت خشک و خشن دست او را پس زد:" برو پی کارت!" حتی این حکم هم او را از این تلاش نا امید نکرد. ولی خیلی کوچکتر از این بود که زورش به او برسد. پس دوباره به سراغ فرناز رفت. مدتی با هم کلنجار رفتند. فریده عصبی گفت:" بس کن وگرنه..." مهدی گوشش بدهکار نبود. فریده با حالتی آرام به امیذ این که مهدی دست از کارش بردارد و شاید بترسد و ساکت شود بافتنی اش را روی زمین گذاشت و علی رغم میل باطنی اش مهدی را از کمر گرفت و بلند کرد و به چشمهایش خیره شد. معصومیتی خاص در نگاهش موج می زد. دلش نمی خواست به او آسیبی بزند، ولی شجاعت احمقانۀ نگاهش، راه بازگشتی برای فریده نگداشت. او را از کمر روی پایش خم کرد و نیشگونی از کمرش گرفت. بعد رهایش کرد. اشک در چشمهای مهدی حلقه بست. ولی فریده به روی خودش نیاورد. مهدی بعد از مدتی دوباره شروع به غرغر کرد.فرناز از جایش بلند شد و به طرف هال رفت. مهدی هم او را دنبال کرد. شاید می توانست کلید را از او بگیرد. فریده با افسوس سری تکان داد و بافتنی را از روی زمین برداشت. دلش برای مهدی می سوخت. می دانست آخرش چه می شود!.

مهدی دست از کلنجار بر نمی داشت. صدایش مثل میخ در مغر قریده فرو می رفت. بلند شد. به طبقۀ پایین رفت. گوشهایش به صدای مهدی حساس شده بود  و آرامشش را از بین می برد. مادرش را نگاه کرد. رو به روی پنجرۀ قدی به پشتی تکیه داده بود و عدسها را پاک می کرد. اخمهایش حاکی از حال و هوایی طوفانی داشت. مثل زودپزی بود که هر آن ممکن بود منفجر شود. ترجیح داد به اتاق خودش برگردد! صدای مهدی بلند و بلندتر شده بود. کلمات مودبانه ای بر زبان نمی آورد  و همین فریده را بیشتر آزار می داد. تصمیم عجیبی گرفت. به طرف راهرو تغییر مسیر داد. به سرعت همۀ کفش ها را از آنجا جمع کرد.

چند لحظه بعد دوتایی دست و پای مهدی را گرفته، اورا کف راهرو گذاشتند و با عجله برگشتند. مهدی به سرعت از زمین بلند شد و به طرفشان دوید. چشمهایش گرد شده بود و دندانهایش را روی هم فشار می داد. دستگیره در را که آنها پشت سرشان بسته بودند،محکم گرفت و پایین و بالا کرد. با لگد به در ضربه زد و داد کشید:" می خوام برم کوچه" دوباره و دوباره به در ضربه زد. ضربه، ضربه، ضربه....

هر چه بیشتر داد می زد، نا امید تر می شد. دو در و دو دیوار محاصره اش کرده بودند و انگار همگی سدهای غیر قابل نفوذی بودند. داد کشید:" می خوام برم ، در را وا کن!" نمی دانست چرا نباید برود. چرا؟

سماجتی کودکانه درونش ریشه دوانیده بود، دوبار و دوباره فریاد زد:" می خوام برم".

در، روی پاشنه چرخید. مادر دستش را گرفت. محکم کشید داخل و مشتی محکم به پشتش زد. مهدی مثل تیری که از چلۀ کمان رها شود، فرار کرد. گوشۀ اتاق جایی برای فرار نداشت؛ داد زد: " می خوام برم بازی!" مادر دستش را گرفت. نشگون محکمی گرفت و در حالی که از شدت خشم صدایش می لرزید گفت: " دیگه نگی می خوام برم کوچه ها! می فهمی؟" و میخواست مشتی  حواله اش کند که مهدی از زیر دستش در رفت و باز گفت:" من ، می خوام برم کوچه..." مادر از لجاجت مهدی دچار تردید شد . چشمهایش را ریز کرد و با عصبانیت به کودکش نگاه کرد . او فقط یک کودک بود.

به طرفش رفت و به سرعت، دستش را در حال فرار گرفت. در همین زمان صدای زنگ بلند شد. هر دو به طرف در نگاه کردند . مادر دستش را رها کرد. چادرش را از روی گیره برداشت و به سمت در رفت. در را آهسته باز کرد و ناگهان گل خنده روی لبهایش شکفت. بلند، طوری که فریده و فرناز هم بشنوند گفت:" بفرمایید". مردی لاغر اندام ، با پیراهنی سفید، کهنه ولی اتو خورده وارد شد و پشت سرش پنج شش بچه قد و نیم قد با سرو صدا وارد شدند. مهدی بینی اش را بالا کشید و به طرف بچه ها دوید. دست آنها را گرفت . شروع به بالا و پایین پریدن کردند. صدا کل خانه را برداشته بود. مادر با زن حاج عمو رو بوسی  می کرد .فرناز به دور فریده که نوزاد آنها را در آغوش گرفته بود، می چرخید. همه می خندیدند.

****

فریده با سینی چای وارد اتاق می شود و رو به  حاج عمو می گوید:" چقدر دلمان برایتان تنگ شده بود" و سینی را جلوی او می گیرد. سبیل های حاج عمو  نمی گذارد که فریده ببیند حاج عمو میخندد یا نه، فقط می شنود که :" هر چی بیایید سر بزنید" و چایی را برمیدارد. زن عمو می گوید:" فریده جون بی زحمت ببین بچه ها کجا رفتند انگار صدایشان نمی آید".  در همین حال فرناز  با دامن چین دار و روسری بلندی وارد اتاق می شود و می گوید :" مامان بچه ها بالا نیستند"!